Jsd janschrijftdoor sadik2 carousel medium 1497462523

Zolang het hart nog klopt

Jan over tegelwijsheden

“Ik weet niet wat de morgen brengt, maar vandaag heb ik geleefd.”
De uitspraken van Sadik, de man in de stoel tegenover me, zouden zo op een tegel kunnen staan. En hoewel ik doorgaans de kriebels krijg van dergelijke teksten, ben ik er dit keer door ontroerd. Leven met de dag.. Sadik zal wel moeten. Want sinds hij enige tijd terug met een onvoorspelbare spierziekte werd gediagnostiseerd, is er geen enkele houvast.

Recent moest ik er nog om grinniken: de met krulletters beschreven ‘pluk-de-dag-tegel’ die ik aantrof op de wc van de buren. Maar in gesprek met Sadik verdwijnt mijn scepsis over tegelwijsheden als sneeuw voor de zon. Hij heeft een ziekte die normaliter alleen maar voorkomt bij kinderen. Kinderen die hun tiende levensjaar soms niet eens halen. Ineens voel ik me klein. Hoe vaak leef ik eigenlijk in het nu?

Pijn
Na het interview rijden we mee naar het revalidatiecentrum waar Sadik maandelijks vele uren spendeert. Hij besloot zich niet neer te leggen bij het vonnis, maar keihard te gaan trainen. We zien hoe hij met zichtbare moeite zijn rondje maakt langs verschillende apparaten. Elke beweging doet pijn, maar telkens als ik denk dat het nu echt niet meer gaat, duwt ie de gewichten nog één keer omhoog.

Hoe blijf je overeind als je toekomstbeeld onzeker is? Voor Sadik bleek de ‘pluk de dag mentaliteit’ de enige manier. En hoewel ik het eigenlijk nooit heb beseft, dringt het ineens tot me door dat ook ík niet weet wat er nog gaat komen. Misschien is mijn eigen toekomst wel net zo onzeker is als die van Sadik. Met het enige verschil dat Sadik dagelijks aan zijn sterfelijkheid wordt herinnerd door vermoeide spieren en een pijnlijk lijf.

JRD SuperSadik stil5

Oud maar goud
Sadik oogt moe en zijn trainer is trots. Het is tijd om afscheid te nemen. We geven elkaar een knuffel en ik wens hem vanuit het diepste van mijn hart het allerbeste toe. Soms gebeurt het dat een nieuwe ontmoeting je iets leert en vandaag is dat gebeurd. Een belangrijke les. Een tegelwijsheid. Een bevestiging van een oud maar goud cliché: leven in het nu, zolang het hart nog klopt. Want de dag dat ie stopt, zal onvermijdelijk komen. Pluk de dag, beter laat dan nooit. Misschien is het zo gek nog niet, zo’n tegel aan de muur.

Bekijk hier de video: